قهوه کم‌اسید

«قهوه‌ام ترش است» رایج‌ترین شکایتی است که از مشتری می‌شنویم، و در بیشتر موارد منظور اسیدیته است. این صفحه دان قهوه‌هایی را جمع کرده که اسیدیته‌ی پایینی دارند: بدنه‌ی سنگین، نت‌های شکلات و آجیل، و فنجانی که لبه‌ی تیز ندارد.

اسیدیته‌ی قهوه با ترشی معده یکی نیست

این دو را مرتب قاطی می‌کنند. اسیدیته در قهوه یک ویژگی چشایی است — همان درخشندگی‌ای که در قهوه‌ی اتیوپی و کنیا ستایش می‌شود — و از اسیدهای سیتریک، مالیک و محصولات تجزیه‌ی اسید کلروژنیک می‌آید. pH قهوه‌ی دمی در بازه‌ی ۴٫۸ تا ۵٫۱ است و این عدد با شدت *طعم* ترش رابطه‌ی مستقیمی ندارد. ما درباره‌ی طعم حرف می‌زنیم، نه درباره‌ی اثرش بر بدن؛ اگر قهوه با شما سازگار نیست، آن سؤالی است که جوابش را باید از پزشک بگیرید نه از یک صفحه‌ی فروشگاهی.

چه چیزی اسیدیته را پایین می‌آورد

چهار عامل، به ترتیب اهمیت. خاستگاه: قهوه‌ی مناطق کم‌ارتفاع اسیدیته‌ی کمتری دارد؛ برزیل، سوماترا و هند کم‌اسیدترین‌ها هستند و اتیوپی و کنیا در طرف مقابل. درجه‌ی رست: رست تیره‌تر اسیدهای کلروژنیک را بیشتر تجزیه می‌کند، پس فنجان کم‌اسیدتر و تلخ‌تر می‌شود. سهم روبوستا: روبوستا آن درخشندگی میوه‌ای عربیکا را ندارد و میکس را به سمت بدنه و تلخی می‌برد. روش دم‌آوری: کلدبرو به‌دلیل دم‌آوری سرد و طولانی، کم‌اسیدترین حالت همان دانه است.

اگر دنبال کم‌اسید هستید چه از دست می‌دهید

صادقانه: پیچیدگی. همان اسیدیته‌ای که حذفش می‌کنید، حامل نت‌های میوه‌ای و گلی است. فنجان کم‌اسید گردتر و آرام‌تر است، ولی لایه‌های طعمی کمتری دارد. اگر کنجکاوید طرف دیگر ماجرا را بچشید، تک‌خاستگاه — یا به زبان بازار، سینگل اوریجین — همان جایی است که اسیدیته ویژگی است نه عیب.

قبل از عوض کردن دانه

ممکن است مشکل از دانه نباشد. استخراج کم، فنجان را ترش می‌کند حتی با کم‌اسیدترین قهوه؛ چرا اسپرسو ترش می‌شود این را قدم‌به‌قدم باز می‌کند. امتحانش ساده است: آسیاب را یک پله ریزتر کنید و ببینید ترشی کم می‌شود یا نه. اگر شد، مشکل تنظیم بود نه خرید.